Posts

2 Jaar

Afbeelding
Twee jaar geleden liep ik rond deze tijd met de hondjes door het park. Ik was een beetje rillerig, in mijn hoofd bezig met zaken die op dat moment belangrijk waren. Verder niets aan de hand.  Vier uur later kreeg ik een telefoontje dat mijn leven voorgoed en radicaal zou veranderen. Of eigenlijk, de verandering was al ingetreden - in de diepste krochten van mijn lichaam, waar de voorbereidingen voor de grote coup al weken, misschien maandenlang bezig waren - maar zou zich pas later die dag openbaren. Op dat moment was er geen horizon, geen toekomstverwachting. Ik rekende op het einde en zag elke dag, elke week, elke maand als een geschenk. Lydia en ik hadden het vaak over dat ene jaar extra, als we dat nog mochten krijgen. Vandaag krijg ik zomaar twee jaar cadeau. Ik heb ze gekregen en mag ze nu uitpakken. En terwijl ik het pakpapier voorzichtig lospeuter, denk ik in dankbaarheid terug aan alles wat ik sinds die woensdag in 2018 heb mogen meemaken. Een ziekteproces omgeven met zove...

Life on the hill

Afbeelding
De Langzame Man heeft twee weken langzaam zitten zijn op een prachtige heuvel in Frankrijk. Langzaam, maar niet eenzaam, want samen met Lydia. Volledig geĆÆsoleerd van de bewoonde wereld bood deze setting een prachtig laboratorium om mijzelf en mijn wispelturige lichaam aan nader onderzoek te onderwerpen. En daar heb ik het nodige van geleerd. De belangrijkste constatering is dat ik me beter voelde dan ooit eerder gedurende de afgelopen twee jaar. Niet dat het allemaal perfect was, maar als ik mijn dagelijkse aantekeningen van de afgelopen weken vergelijk met de tijd ervoor, is het verschil overduidelijk. Nog steeds rilde en trilde alles van tijd tot tijd en schoot er af en toe een opblazende migraine in mijn kop, maar de frequentie en heftigheid waarmee dat gebeurde was drastisch minder. Had ik in de weken voor mijn vertrek de meeste dagen nog moeite om mijn ene been voor het andere te zetten, in Frankrijk maakte ik weer lange wandelingen. Ik probeer de ervaringen in mijn Franse labo...

De Langzame Man

Afbeelding
 Ik ben altijd een haastig mens geweest. Je zou kunnen zeggen dat ik met haast ben geboren. Het uit zich in hoe ik loop, hoe ik praat, hoe ik mijn eten naar binnen schrok en hoe ik problemen oplos. Het liefst heb ik snel resultaat, liever een halfbakken oplossing die direct werkt dan een doorwrochte aanpak met kwaliteit. Wil ik dat iets echt goed gebeurt, dan bedenk ik (snel) hoe het moet en laat ik de uitvoering over aan mensen met meer geduld. Zo ben ik nu eenmaal. Of: zo was ik. Mijn lichaam staat niet langer toe dat ik volgas door het leven ga. Voor te veel hooi op mijn vork word ik afgestraft. Dus trek ik regelmatig noodgedwongen de handrem aan. Maar remmen geeft wrijving en leidt tot ergernis en nog meer energieverlies. Het duurzame alternatief is: minder gas geven. De voet van het gaspedaal. De maximale snelheid terugbrengen, gelijkmatiger door het leven glijden. Daarvoor moet ik mezelf heropvoeden. Het begint met de planning, het doseren van activiteiten in mijn agenda. A...

Boos op mijn redder

Afbeelding
Toen ik in het ziekenhuis lag was ik vol van dankbaarheid voor de goede zorg die ik daar kreeg. Het verplegend personeel was toegewijd, goed geinformeerd en altijd bereid om me te helpen. Of het nu ging om hulp bij fysieke beperkingen of als ik er geestelijk even doorheen zat, ze waren er altijd voor mij. Nog steeds denk ik met warm gevoel terug aan die tijd. Toen ik vorige week weer eens door de witte wereld van het AMC liep, betrapte ik me erop dat ik zelfs terugverlangde naar mijn verblijf daar. Ondanks chemo, pillen, infusen en andere ongemakken, was het leven er rustig en overzichtelijk. Er was altijd een next step om naar toe te leven. En ik verwachtte niets meer van mezelf dan dat ik de dagen doorkwam. Geen druk, geen verwachtingen. Een acceptabel bestaan. Hoe anders is het nu. Het leven heeft geen richting, geen regelmaat. De willekeur van mijn lichaam dicteert wat er op een dag wel en niet kan gebeuren. Net zo grillig als het weer, alleen minder voorspelbaar. En terwijl ik z...

Watertrappelen

Afbeelding
Na mijn vorige post is het een lange tijd stil geweest. In de tussentijd heb ik wel gedachten en gevoelens in flarden opgeschreven. Maar ik kon er geen richting aan geven. Ik voel me als een zwemmer midden op zee, die de weg kwijt is. Watertrappelend om zijn hoofd boven water te houden, niet wetend welke kant op te gaan. De snot-ziekte heeft me bijna 3 weken bezig gehouden. Na de eerste week had ik een korte opleving, daarna stortte ik weer in. Hoesten, hoofdpijn, rillen, verzwakt, moeite met lopen. Maar meer dan het virale ongemak weegt de depressie waarin ik beland ben. Het niet meer weten wie je bent of waar je staat. Een lichaam als het Nederlandse zomerweer: volstrekt onvoorspelbaar, van dag tot dag, uur tot uur. Goede en slechte periodes wisselen elkaar af, zonder dat ik er grip op lijk te hebben. Elke keer als het even goed gaat denk ik: waar lul ik over. Maar dan zak ik weer in en moet ik me hulpeloos terugtrekken. Afspraken afzeggen, dingen niet kunnen doen, ik vind het maar...

Viraal gegaan

Afbeelding
Ik ben weer eens viraal gegaan. Na twee maanden in isolatie was ik bijna vergeten waarom ik ook weer in februari naar Kaapstad vluchtte. Het doel was toen om te ontsnappen aan de hier rondwarende virussen, verkoudheden die mijn hele systeem verzwakten en onder invloed van kou en regen vrijwel niet weg te werken waren.  Met mijn focus op virussen was ik de wereld een kleine maand voor. Want terwijl ik in Zuid-Afrika zat barstte het Corona-geweld wereldwijd pas echt los. Toen ik op de heenreis in het vliegtuig stapte en een mondkapje opdeed, verontschuldigde ik me nog lacherig tegenover mijn buurvrouw. ‘Dit is niet vanwege Corona, hoor!’ Om haar daarna in te wijden in het leven van de Leukemist. Intussen is de wereld veranderd. Mondkapjes zijn nu verplicht in vliegtuigen. En dit keer gaat het wĆ©l om Corona. Maar door die focus op dat ene virus en door mijn smetteloze solo-wereld op eiland en boot was ik dus even vergeten dat er meer ziektes zijn die mij kunnen plagen.  Het beg...

Na de odyssee

Afbeelding
Intussen is de wereld weer een paar keer om zijn as gedraaid. Het leven presenteerde zich in caleidoscopisch veranderende perspectieven, die nu weer even tot rust lijken te zijn gekomen. Allereerst het eind van onze vaartocht. Na alle stormen en koortsaanvallen is het toch een prachtige reis geworden. De varende ‘suikertaart’ Danielle bood een heerlijk comfortabel en betrouwbaar platform voor onze hereniging. Het weer was mooi. We hebben bij vrienden aangelegd en daar gebarbecued. We hebben eilandjes aangedaan, heerlijk rustig gevaren. Samen zitten boetseren en schilderen. Geen slecht leven. En heel fijn samen. Maar toen waren we opeens weer terug in Amsterdam. Nikki uit huis. En dat viel zwaar. Want wat deed Odysseus na zijn Odyssee? Na tien jaar van varen en avonturen, altijd op weg naar huis, maar steeds afgeleid door lot, gevaar of nieuwgierigheid, kwam hij uiteindelijk thuis op het eiland Ithaca. En toen? Wat deed de gevierde held, ging hij met pensioen? Het zal hem niet licht g...

Herenigd

Afbeelding
(in de tussentijd is Lydia bij mij aan boord gestapt, na Covid-negatief getest te zijn. We varen van Amsterdam naar Friesland om de huurboot terug te brengen ) Rillend van de koorts ligt lydia in bed. De in Kaapstad bemachtigde thermometer geeft 39.5 aan. Hoe kon dit nu weer gebeuren? Waar komt dit vandaan? Lydia is nooit ziek. Twee weken clean geleefd, negatief getest voor Covid en nu hier alleen met mij aan boord van onze huurboot. Hoe the F kan een virus zich weer tussen ons wringen?  Ik verhuis mijn beddengoed naar de hut voorin. Weer gescheiden.  Terwijl ik in een potje roer om toch wat avondeten op tafel te kunnen zetten, sta ik te janken. Lyd ziek, misschien wel Corona. Wat voor lijdensweg gaat zij tegemoet? Hoe gevaarlijk is dit? En ongeacht welk virus of bacil ze bij zich draagt, ik moet het niet krijgen. Daar is dit allemaal ooit om begonnen. Daarvoor ben ik naar Afrika gegaan, daarom heb ik me afgezonderd op eiland en boot....

Samen Meer

Afbeelding
Vandaag is het zes jaar geleden dat Lydia en ik elkaar het ja-woord gaven. We waren toen al een jaar of zes bij elkaar, dus het was meer een bestendiging dan het begin van ons samenzijn. Het feest duurde een week en werd in kleine kring gevierd op Cyprus, het eiland waar mijn zwager met zijn gezin woont. En hoe geweldig was dat! Omringd door onze zes kinderen, familie en een paar vrienden dansten we in de zon, dansten we onder de maan, smeten we volgens Griekse traditie stapels borden kapot en beleefden we een euforische, mooie week. We hadden ook wel wat te vieren. We hadden een geweldig gezin. Samen stonden we ijzersterk, we kregen geen genoeg van elkaar. Het leven was goed voor ons. Het thema voor onze trouwerij was ‘Samen Meer’. Met als achterliggende gedachte dat wij ieder individueel mooie mensen zijn, maar samen nog veel mooier. We hadden hiervoor zelfs een logo ontwikkeld, dat we in twee - afzonderlijk mooie - helften op onze armen getatoeĆ«erd hebben, in plaats van...

Bootvluchteling

Afbeelding
Ik voel me als Odysseus. Elke keer dat ik denk huiswaarts te keren is er weer een omstandigheid die me daarvan afhoudt. Was het eerst het Nederlandse regenweer dat mij naar Afrika deed vluchten, vervolgens joeg het aanstormende virus mij naar een Fries eiland. En daarvoor was het de leukemie die me uit het leven wegrukte, gevolgd door de - achteraf bezien - niet minder heftige stamceltransplantatie. Al ruim anderhalf jaar op de vlucht voor mijn eigen lichaam en de boze elementen die het bestoken. Steeds op zoek naar nieuwe oplossingen om het onheil te ontlopen. Na twee maanden niet thuis te zijn geweest, verlangt deze Odysseus er naar zijn Penelope weer in de armen te sluiten. Daarvoor is nog even geduld nodig. Dochter Nikki doet eindexamen, moet daarvoor af en toe op school zijn en heeft - voorzichtig en sporadisch - contact met leeftijdsgenoten. Omstandigheden die zich niet laten verenigen met mijn wens om clean te blijven. We hebben afgesproken dat zij tot half mei thuis ka...

Eilandbewoner

Afbeelding
Alweer ruim twee weken zit ik hier, op mijn eiland.  Moederziel alleen, maar zonder dat ik me een seconde verveel. Ik lees, ik schrijf, ik schilder. Ik tokkel op m'n ukulele. Ik maak lange wandelingen op de wal, door de prachtige veengebieden. Kanotochten door nauwe kreken, over stille, verborgen plassen. Roeiend naar de lokale supermarkt om mijn bestelde boodschappen op te halen. ’s Avonds koken, eten, en dan haardje aan, boek of film. Lichamelijk gaat het allemaal redelijk goed. De gebruikelijke klachten, maar in behapbare dosering. Beter dan ooit eigenlijk, over het afgelopen jaar bezien. De natuur om mij heen is elke dag weer adembenemend mooi. Zowel met zonnig weer als ook wanneer de wind rond het huis raast en de wolken over de hemel jaagt. Je zou kunnen wennen aan dit bestaan. Ik mis wel de gezelligheid van thuis, de avonden van zoete inval aan de keukentafel. Uit eten in de Pijp. Samen met Lyd ’s ochtends aan de koffie, ’s avonds een wijntje of een serietje. Maa...

Hope-loos

Afbeelding
Hoop, geloof en vertrouwen. Drijfveren die me door de turbulentie van mijn ziekte hebben gesleurd. Hoop, dat het wel goed komt. Geloof, dat er een groter plan is, met welke uitkomst dan ook. Vertrouwen dat het pad er naar toe draaglijk zal zijn. En dat alles goed is. Daarnaast dankbaarheid, voor alles wat er in mijn leven was, voor wat ik elke dag aan kleine dingen mocht oogsten.  Dankbaarheid die blij stemt en de geest voedt met positieve energie.  Zo kon ik me in het ziekenhuis staande houden. Medische trajecten die een hoopvol, geloofwaardig en vertrouwenwekkend pad uitstippelden. Dankbaarheid voor de zorg en geborgenheid die ik kreeg. Een aantal keer, zowel in het ziekenhuis als ook later thuis, ontspoorde ik. Als het opeens slechter ging, in plaats van beter, als de gedachte me overviel dat ik nooit zou genezen, raakte ik mijn hoop kwijt. En schreeuwde het af en toe uit, ook hier op dit blog. Maar elke keer herstelde ik weer, hervond ik mijn balans. Nu ik...

Friesland!

Afbeelding
Het is gelukt, ik zit op mijn eiland! Velen van jullie hebben me geappt hoe de reis verliep, dank voor alle interesse en support. Tot het eind toe bleef het spannend, want de vlucht was overboekt en iedereen was op ‘stand by’ gezet. Het was uiteindelijk de aller-allerlaatste vlucht die vertrok uit Kaapstad voor de lockdown inging. Maar met een beetje hulp en wat geluk heb ik een prachtige business class stoel weten te bemachtigen. Daarmee zat en lag ik niet alleen prinsheerlijk, maar kon ik ook veilige afstand houden tot mijn medepassagiers. Op het vliegveld van Kaapstad was dat laatste nog niet zo makkelijk. Ik moest mijn rolkoffertje inzetten als fysieke barriĆØre tegen in mijn nek hijgende Duitsers. Het verbaasde me hoe weinig al die toeristen doordrongen waren van de noodzaak tot afstand houden. Uit alles blijkt dat het virus zich primair verspreidt als mensen in besloten ruimtes dicht op elkaar staan en zo’n vliegveld met alle mensstromen die voorbij komen biedt daar de...

Corona Africa 3

Afbeelding
De wereld verandert van dag tot dag. Even een update vanuit mijn Afrikaanse perspectief. Het is hier zowel hoopvol als hopeloos. Hoopvol omdat maatregelen hier in vroeg stadium genomen worden. President Cyril Ramaphosa heeft een totale lockdown afgeroepen van minimaal 21 dagen. Hij krijgt daarbij brede steun vanuit politiek en samenleving. Maar ook hopeloos, omdat we weten dat het onmogelijk is om social distance houden als je met z’n zevenen in een ƩƩnkamer hutje woont, samen in ƩƩn bed slaapt. Omdat er hier miljoenen kwetsbare HIV-lijders zijn met verzwakte weerstand. Omdat er simpelweg geen vangnet is voor een paar maanden economische droogte. Mensen krijgen straks honger, bedrijven gaan ten onder. Een vrijwillig solidariteitsfonds moet uitkomst brengen. De eerste duit in de zak werd gedaan door de regering: een luttele R150 miljoen (ca 10M Eur), gelukkig gevolgd door donaties door twee diamantfamilies van R1 miljard elk. Maar nog lang niet genoeg, met nog de uitdaging dat ge...

Corona Africa 2

Afbeelding
De wereldgeschiedenis tuimelt over ons heen. Ik zat nog een in vorig stukje over mijn initiƫle verbazing en schok. Maar zoals voor jullie allemaal is het nieuws van gisteren vandaag weer achterhaald. Ik begin dus even opnieuw vandaag. Samenvatting van het ontbrekende stuk: ik zit nog in Kaapstad. Heb het hier lichamelijk en geestelijk best even zwaar gehad, maar ben inmiddels wel weer tot evenwicht gekomen. Ook hier is de wereld in rap tempo veranderd. Werd ik een week geleden verbaasd aangekeken als ik geen handen schudde, nu staat iedereen op scherp. Nog lang niet alles is dicht, maar er zijn strenge beperkingen opgelegd aan de horeca, mensen houden afstand en overal staan en hangen hand sanitizers, die ook grif gebruikt worden. Of dat voldoende gaat zijn om de geest in de fles te houden is nog de vraag. Het aantal gerapporteerde gevallen in dit land met 60 miljoen inwoners, op een oppervlak zo groot als half Europa, bedraagt momenteel slechts 200. Maar aangezien er - net...

Corona Africa 1

Afbeelding
De wereld staat op z’n kop. Elke dag stellen we onze realiteit bij. Zei ik kort geleden nog: verspreid dat virus zo snel mogelijk, inmiddels weet ik net als iedereen wat voor schade dat zou opleveren. Mijzelf houdt het meer in mijn greep dan me lief is. Ik heb zelfs misschien wel de zwaarste momenten van mijn hele ziekte beleefd. Ik ga even een week of twee terug. Weer was ik naar Kaapstad gevlucht. In het natte Nederland geplaagd door hoestbuien, die op hun beurt weer hoofdpijn en migraine veroorzaakten, snakte ik naar frisse, schone, zonnige, droge lucht. Dochter Eline, die als eerste profiteerde van een door Corona afgezegde beurs in Italie, kon zomaar 10 dagen vrij krijgen om me te vergezellen. Lydia bleef thuis bij eindexamenkandidaat Nikki en de honden. Hier aangekomen laaide opeens weer mijn darmirritatie op. Vermoedelijk een aanval van het nieuwe bloed op mijn lichaam: graft versus host disease (Gvhd). Reden voor mijn chef hematologie in het AMC om me op een zware dos...

Virusveteraan

Afbeelding
Ik voel me een raar soort trendsetter. Toen ik vorig jaar uit mijn bed herrees na een stamceltransplantatie die me van mijn hele immuunsysteem had beroofd, nam ik allerlei maatregelen om mezelf te beschermen tegen de virale buitenwereld. Het begon met anderen niet aan te raken, geen handen te schudden. Dat leidde vaak tot ongemakkelijke situaties, vooral met mensen die je niet kent. Een leverancier die je huis binnenkomt en joviaal zijn hand uitsteekt. ‘Eh sorry, ik mag geen handen geven’, zei ik dan terwijl ik een soort onhandige japanse buiging maakte. Meestal bleef de hand dan even hangen om vervolgens met enige irritatie teruggetrokken te worden. Maar even vaak trapte ik erin en deed mijn rechterhand reflexmatig haar plicht en beantwoordde de begroeting.  Daarna dan handen ontsmetten. En sowieso telkens handen wassen. En 4x per dag tanden poetsen. En zoutwater gorgelen. Ik meed ruimtes waar veel mensen samen waren, maar toen ik voor het eerst weer drukke treinen en vli...

Een jaar na transplantatie

Afbeelding
1 Maart. Een jaar geleden gleed mijn broeders bloed bij mij naar binnen. Het was een dag van hoop, ik had een top beklommen. De blasten waren bedwongen, alles in gereedheid gebracht om de leukemie een finale genadeklap toe te dienen. De artsen zeiden dat we pas na een jaar opgelucht adem zouden kunnen halen. Een jaar, het leek zo ver weg. Ik nam me voor om dan een groot feest te geven. Nu is het jaar verstreken. Ik ben ingestort en weer opgekrabbeld. Als baby in bed gelegen, de trap op en af gekropen, stapje voor stapje leren lopen, een invalidenparkeervergunning gekregen, voorzichtig mijn vleugels uitgeslagen.  Maar de vlag gaat nog niet uit. Het voelt nog niet als tijd voor feest. Nog te veel worstel ik met de dagelijkse gevolgen van mijn behandeling. Een lichaam dat niet vooruit wil, rillend en trillend, schurend en knagend. Een hoofd met een trombose - gesuis, gepiep en migraine. Gaandeweg komt het besef dat niet alles voorbij zal gaan. Ooit, in het heetst van de str...